Sayfalar

Afganistan: 10 soruda 20 yıllık savaş

ABD 2001'de uğradığı saldırıların ardından 20 yıldır Afganistan'da savaşıyor 

 

20 yıl süren savaşın ardından ABD askerlerini Afganistan'da çekiyor.


ABD ve müttefikleri için Bagram Hava Üssü, Taliban ve El Kaide'ye karşı yürütülen savaşın merkeziydi. 

 

ABD öncülüğündeki koalisyon Aralık 2001'de oraya yerleşirken üs, 10 bin askerin barınabileceği dev bir üsse dönüştü. 

 

Fakat ABD Başkanı Joe Biden tüm ABD askerlerini 11 Eylül'e kadar ülkeden çekme sözü verdi. 


Bu sırada Taliban da Afganistan'ın bazı bölümlerinde hızla ilerleyerek onlarca ilçeyi ele geçirdi. 

 

Savaşın maliyeti, hem insani açıdan hem de maddi açıdan astronomik seviyede yüksek oldu. 

 

Peki bu savaş neden çıktı ve ABD hedefine ulaşabildi mi? 


 

ABD Afganistan'ı neden işgal etti? 

 

11 Eylül 2001'de ABD'de düzenlenen saldırılarda 3 bin kişi hayatını kaybetti. 

 

Kaçırdıkları üç yolcu uçağıyla Dünya Ticaret Merkezi ve ABD Savunma Bakanlığı'nı hedef alan korsanların ele geçirmeye çalıştığı bir diğer uçak ise Pennsylvania'da bir tarlaya düştü. 

 

Kısa süre içinde bu saldırılardan İslamcı El Kaide'nin lideri Usame bin Ladin sorumlu tutuldu. 

 

Afganistan'ı yöneten ve bin Ladin'i koruyan radikal İslamcı örgüt Taliban, onu teslim etmeyi reddetti. 

 

Saldırıdan bir ay sonra ABD Afganistan'da hem El Kaide hem de Taliban'a yönelik hava saldırılarına başladı. 


 

Sonra ne oldu?

 

İki ay içinde Taliban rejimi çöktü ve savaşçıları Pakistan'a kaçtı.

 

Fakat sadece kaçmakla kalmadılar, saklandılar ve zaman içinde güçlendiler. Uyuşturucu ticareti, madencilik ve haraçla yıllık milyonlarca dolar gelire ulaştılar. 

 

ABD en uzun savaşını bitirmek istiyor 

 

2004'te ABD'nin desteklediği bir hükümet göreve geldi ancak Taliban'ın saldırıları devam etti. Örgüt yeniden güçlenirken Afgan ordusuna yardım eden uluslararası koalisyon bu tehditlere karşı mücadele ederken zorlanmaya başladı. 

 

Çatışmalarda çok sayıda sivil ve savaşçı Afgan hayatını kaybetti. 

 

Afganistan’da çatışmalar 2001 yılında mı başladı?

 

Bunun kısa bir yanıtı var: Hayır. 

 

Afganistan ABD işgalinden önce de on yıllardır büyük çatışmalara sahne oluyordu. 

 

1970'lerde komünist hükümete destek olmak için Sovyetler Birliği ülkeye ordusunu gönderdi. 

 

Sovyetler aralarında ABD, Pakistan, Çin ve Suudi Arabistan'ın da bulunduğu ülkelerce desteklenen ve kendilerine mücahit (cihatçı) diyen bir silahlı harekete karşı savaştı. 

 

Moskova 1989'da ordusunu geri çekse de ülkedeki çatışmalar sürdü ve Taliban (talebeler) güçlendi.

 

 

Taliban nasıl böyle güçlendi?

 

Taliban 1990'ların başında Pakistan'ın kuzeyiyle Afganistan'ın güney batısındaki sınır bölgesinde güçlenmeye başladı. 

 

Yıkıcı bir iç savaşın etkileriyle başa çıkmaya çalışan Afgan halkına yolsuzlukla mücadele ve güvenlik vaat ettiler.

 

Taliban'ın tekrar iktidara gelmesi durumunda 
kızların eğitim hakkının çiğneneceğinden endişe duyanlar var 

 

Etkileri hızla arttı. Ülkede İslami cezalandırma yöntemleri uygulamaya başladılar: Zina yapanları ve cinayet işleyenleri meydanlarda infaz ettiler, hırsızlık yapanların ellerini kestiler. 

 

Erkeklere sakal bırakmayı, kadınlara yüzü ve bedeni tamamen örten burka giymeyi zorunlu kıldılar. 

 

Sinema, televizyon ve müziği yasaklayan örgüt, 10 yaşın üzerindeki kızların okula gitmesine de karşı çıkmaya başladı. 

 

Taliban 20 yılda yok edilemedi mi?

 

Taliban 20 yıldır uluslararası koalisyonun varlığı nedeniyle dezavantajlı bir konumdaydı fakat bunun sonsuza kadar sürmeyeceği belliydi. 

 

2001'den sonraki dönemde Afganistan'da en kanlı çatışmaların yaşandığı yıl olan 2014'te, Afganistan'da sonsuza kadar bulunmak zorunda kalmaktan endişe eden uluslararası güçler, çatışmalardan çekilmeye karar verdi ve Taliban'la çatışma görevini Afgan ordusuna devretti.

 

 

Fakat bu Taliban'ı cesaretlendirdi. Örgüt hükümet güçlerine ve sivillere karşı saldırılar düzenleyerek daha fazla alanın kontrolünü ele geçirdi. 

 

BBC 2018'de, Taliban'ın ülkenin yüzde 70'inde açıkça faaliyet gösterdiğini ortaya koymuştu. 

 

Çatışmanın maliyeti nedir?

 

Afganistan'da 2 bin 300 ABD askeri öldü, 20 binden fazlası da yaralandı. Diğer ülkelerden de yüzlerce asker hayatını kaybetti veya yaralandı. 

 

Fakat çatışmaların en büyük etkisini Afganlar yaşadı. Afgan kolluk kuvvetlerinden 60 bin kişinin hayatını kaybettiği tahmin ediliyor. 

 

2009'da Birleşmiş Milletler hayatını kaybeden sivillerin sayısını düzenli bir şekilde tutmaya başladığından beri çatışmalarda 111 bin sivilin öldüğü ya da yaralandığı tespit edildi.

 

Afganistan'da yıllardır süren çatışmaların acı bir faturası oldu 

 

Bir araştırmaya göre Afganistan'daki savaşın ABD'li vergi mükelleflerine maliyeti 1 trilyon dolar oldu. 

 

Taliban'la nasıl bir anlaşma yapıldı?

 

Şubat 2020'de ABD ve Taliban, "Afganistan'a barış getirmek için" bir anlaşma imzaladı. 

 

Yıllar süren müzakerelerden sonra varılan anlaşmaya göre ABD ve NATO müttefikleri tüm askerlerini geri çekecek, bunun karşılığında ise Taliban kontrol ettiği bölgelerde El Kaide veya diğer radikal grupların faaliyet göstermesine izin vermeyecekti. 

 

Geçen yılki müzakereler kapsamında Taliban ve Afgan hükümeti savaş esirlerini karşılıklı olarak serbest bıraktı. 

 

5 binden fazla Taliban militanı bu anlaşmada salıverildi. 

 

ABD Taliban'a yönelik yaptırımlarını kaldırma ve BM'nin ayrı yaptırımlarını da kaldırmak için girişimde bulunma sözü verdi. 

 

Afgan hükümetinin varlığı olmadan doğrudan Taliban ile müzakere eden ABD'nin eski başkanı Donald Trump, anlaşmayı duyururken "Bunca yıldan sonra insanlarımızın eve geri dönme zamanı geldi" demişti.

 

Tüm ABD askerleri ayrılıyor mu?

 

Bagram Hava Üssü'ndeki son ABD ve NATO güçleri de üssü terk ederek güvenliği Afgan hükümetine devretti. 

 

AP ajansına göre 650 civarında ABD askerinin diplomatları ve denize kıyısı olmayan ülkeyi dünyaya bağlayan Kabil Havalimanı'nı korumak için ülkede kalması bekleniyor. 

 

Mevcut durum nedir?

 

Taliban anlaşmadan bu yana taktiğini kentlere ve askeri üslere düzenlenen saldırılardan Afgan sivilleri dehşete düşüren bir suikast dalgasına çevirdi. 

 

Çok sayıda bölgenin kontrolünü ele geçiriyorlar ve yabancı askerlerin çekilmesinden sonra Kabil'deki hükümeti devirme tehdidinde bulunuyorlar. 

 

Ülkede El Kaide ve IŞİD de faaliyet gösteriyor. 

 

Kabil'in geleceğine dair endişeler artsa da Devlet Başkanı Eşref Gani ülkenin kolluk kuvvetlerinin isyancıları bastırmak için yeterli olduğu görüşünde ısrarcı. 

 

Afganistan'da 20 yıl: Değer miydi?

 

BBC Güvenlik Muhabiri Frand Gardner "Bu sorunun yanıtı neyi ölçeceğinize bağlı" diyor. 

 

BBC'ye konuşan kıdemli güvenlik kaynakları, savaş başladığından beri Afganistan'dan planlanan tek bir başarılı uluslararası terör saldırısı olmadığını vurguluyor. 

 

Gardner "Yalnızca uluslararası terörle mücadele açısından bakarsanız, orada asker bulundurmak bu açıdan amacını gerçekleştirdi" diyor.

 

>>> Kabil'de bir bomba yüklü araç saldırısından sonra hastane dışında yas tutan kadınlar  <<<- 6

 

Fakat aradan geçen 20 yıla rağmen Taliban yenilmekten çok uzak ve korkutucu bir savaş gücüne sahip. 

 

Bölgeden edinilen bilgilere göre Haziran ayı 2001'den bu yana yaşanan en şiddet dolu aydı ve yüzlerce kişi hayatını kaybetti. 

 

Yıllardır zorluklarla yapılan okullar, hükümet binaları ve elektrik dağıtım tesisleri gibi altyapılar da çatışmalarda hasar görmeleri nedeniyle tehdit altında. 

 

Frank Gardner "El Kaide, IŞİD ve diğer militan gruplar yok olmadı. Şimdi yeniden diriliyorlar ve son Batılı askerlerin de ülkeden çekilmek üzere olması şüphesiz ki onlara cesaret veriyor" diyor. 

 

8 Temmuz 2021

 

https://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-57761843

 

 

 

 

 

Afganistan: Yabancı güçler ülkeyi terk ederken, 1989 yılı yankılanıyor 

 

Lyse Doucet

BBC Diplomasi Muhabiri

 

 


Bir not kağıdı üzerindeki "son uyarı" Soğuk Savaş çatışmasının zirvesinde, Kabil'in sert kışının tam ortasında verilmişti. İngiltere maslahatgüzarı "Normal uçuşlar hala varken, gecikmeksizin Afganistan'ı terk etmenizi tavsiye etmek zorundayım" diyordu. 

 

11 gün sonra, 30 Ocak 1989'da ABD'li maslahatgüzarın, siyasi anlam yüklü basit bir törende ağırbaşlı bir halde Amerikan bayrağını indirişini izledik. 

 

Son Sovyet askerleri haftalar içinde çekilip, felaketle sonuçlanan 10 yıllık Afganistan müdahalesini sona erdirecekti. Batılı diplomatik misyonların terk etmesi, Moskova destekli hükümeti sarsmayı amaçlıyordu. 

 

İngiltere de bir zamanlar "Asya'nın en güzeli" diye tanımlanan beyaz büyükelçilik binasının kapılarını kapattı. 

 

O dönem Dışişleri Bakanlığı Afganistan masasında görev yapan İngiltere'nin eski Afganistan Büyükelçisi Stephen Evans "Büyükelçilik görevlilerimiz kalıp, işlerine devam etmek isteseler de İngiliz bakanlar, kapatmaktan başka çare olmadığını düşündüler" diye hatırlıyor. 

 

Hem Washington hem de Londra yakında geri dönecekleri sözü vermiş, ancak 2001'de ABD öncülüğündeki işgal Taliban'ı devirene dek diplomatik misyonları kapalı kalmıştı. 

 

Şimdi yaklaşık 20 yıl süren NATO müdahalesi, yabancı güçlerin çıkışıyla sona ererken, kalmak mı, gitmek mi sorusu diplomatik temsilcilerin gündemlerinde yine ilk sırada.

 

 

Evans "Çok büyük bir güvenlik sorunu olmadığı sürece, büyükelçiliğimizi kapatarak benzer bir işaret yollamayı kesinlikle istemeyiz" diyor. Bu görüş dikenli teller ve duvarlarla çevrili diplomatik ve yardım misyonlarında ve başkentteki diğer bir çok binada yankı bulan bir tutum. 

 

Ancak ABD'nin beklenenden daha hızlı çekilmesi, bölgelerin şaşırtıcı hız ve ölçüde Taliban'ın eline geçmesi ve Covid-19'un çok bulaşıcı bir varyantının yarattığı korku, buradaki öngörülemez unsurlara yenilerini ekledi. 

 

Hem Covid hem de güvenlik riskleri nedeniyle tahliye planları sürekli güncelleniyor, personel sayısı da azaltılıyor. Bazı bavullar ne olur ne olmaz diye toplanmış duruyor. Bazı günler sükûnet, bazı günler de kaygı hakim. 

 

Bir Avrupalı diplomat "Bütün başkentlerimiz şu anda güvenlikle ilgileniyor" diye sızlanıyor. 

 

"Son birkaç aydır sürekli güvenliği konuşuyoruz çünkü hepimiz buraya bağlıyız ve kalmak istiyoruz."

 

Son Belçikalı diplomatlar bu hafta elveda dedi ve Avustralyalılar Mayıs ayında misyonlarını kapattı. Fransızlar neredeyse tamamen ülkeyi terk etti ve İngilizler de diğer herkes gibi sürekli durumu değerlendiriyor.

 


Olan biteni daha da gergin bir halde, endişeli diplomatik temsilcilere yardım eden Afganlar, yabancı askerlere dili ve kültürü tercüme edenler ve aralıksız elektrik kesintileri ve sonu gelmez öfkeyle dolu kentte yaşayan, büyükelçiliklerin her hareketini, başlarına geleceklerin habercisi olarak izleyen, tehdit altındaki çok sayıda Afgan. 

 

Şu anda Kabil'deki önde gelen bir iletişim şirketinin yöneticiliğini yapan ticaretten sorumlu eski Başbakan Yardımcısı Muqaddesa Yourish "Bir ülkeye yeterince çok kez kaderinin çöküş olduğu söylenirse, Afganların geriye ne umudu kalmış olabilir ki" diyor. 

 

Avustralya hükümetinin geçici olacağını umduğunu söyleyerek Mayıs ayında Kabil'deki büyükelçiliğini kapatması çok sayıda Afgan'ın canını sıkmıştı. Bu kez, İngiltere Büyükelçiliği, zamanın ruhuna uygun olarak tüm İngiliz vatandaşlarının Afganistan'ı "mümkün olan en kısa sürede" terk etmesini bir mektupla değil, bir tweetle istedi. 

 

Yourish üzüntüyle "Maalesef uluslararası bir tek tip görüş ve dünya, çekilmenin suçluluğunu yansıtıyor ve bizim için de en kötüsünü, bir iç savaşı tahmin ediyor" diyor. 

 

Afganlar, yoğunlaşan savaştan da kaygılı. 

 

İngilizler yine Amerikalıları izliyor. Tüm diğer yabancı misyonlar gibi. ABD büyükelçiliğini ve diğer birçok yeri korumak için yüzlerce askerini tutmayı planladığını belirtiyor. 

 

Bu bile riskli. Bu hafta bir Taliban Sözcüsü, kalan tüm yabancı askerlerin "bir işgal ordusu" gibi algılanacağını söyledi. Taliban ise bunun çekilmeyi mümkün kılan ABD-Taliban anlaşmasının ihlali olduğunda ısrarlı. 

 

Taliban Sözcüsü Suhail Shaheen konuyu kendisine sorduğumda "ABD'yle yapılan müzakerelerde tüm bu başlıklar görüşüldü ve en nihayetinde ABD tüm askerlerini, danışmanlarını, eğitimlerini vb. ülkeden çekmeyi kabul etti" dedi.

 


Uluslararası meşruiyetini geliştirmek isteyen Taliban da büyükelçilikleri gözlüyor. Geçen ay AB'nin yeni Afganistan Özel Temsilcisi Tomas Niklasson, Doha'daki Taliban liderlerine güvenlik kaygılarını iletti. Birkaç saat sonra, Kabil'deki diplomatik ve yardım misyonlarının korunacağını söyleyen bir yazılı açıklama yayımladılar. 

 

Ancak herkes, bir Batılı diplomatın "Doha'daki diplomatlardan gelen cilalı sözler" diye tanımladığı açıklamaya, tüm Taliban komutanlarının uygun davranacağına ikna olmuş değil. Ve Taliban yabancı temsilcilerin Kabil'de kalmasını isterken, işlerini yapmalarını, iktidardaki hükümeti desteklemelerini de istemiyor. 

 

Şu anda Yeşil Bölge diye anılan yüksek güvenlikli alanın dışında kalan bazı yabancı misyonlar, buraya geçmeyi planlıyor. Norveç, diplomatlar ve yardım çalışanlarının kullandığı yaşamsal önemdeki bir sahra hastanesini gelecek bahar aylarına kadar faaliyette tutmayı kabul etti. Bu zamana kadar sivil bir hastanenin kurulması umuluyor. Hem Afganlar hem de yabancı misyonlar için en önemlisi, kimsenin görmek istemediği en kötü senaryoda bir tahliye güzergahı hizmet verebilecek uluslararası havaalanı. 

 

Hamid Karzai Uluslararası Havaalanı şu anda NATO'nun yasal şemsiyesi altında Türk ve ABD'li askerler tarafından korunuyor. 

 

Ancak bu son günlerde bile Ankara ile zorlu müzakereler, siyasi, güvenlik ve hukuk sorunlarıyla düğümlendi. Tabii bir de Taliban'ın inatçı tutumu var. NATO yetkilileri bir anlaşmaya varılabileceğinden umutlu.

 

Will Afghan special force commandos be a match for Taliban fighters? 

 

Yani çoğu büyükelçilik şu anda kalacakları mesajını vermeye çalışıyor. 

 

Medyada tahliye planlarının hızlandırıldığı haberlerinin çıkması üzerine, Kabil'deki ABD Büyükelçiliği "Kabil'deki ABD Büyükelçiliği açık ve açık kalacak" mesajını paylaştı. 

 

Batılı bir diplomatsa "Kabil'deki büyükelçilikler kalacak. Ancak hassas bir dönemdeyiz ve durumu günlük gözlemliyoruz. Büyükelçilik personelinin güvenliği en önemlisi" dedi. 

 

Kabil'deki bir başka diplomatsa "İzlenmesi gereken büyükelçilik İngiltere'nin ki. Sadece Batılı misyonlar değil. Çin Büyükelçisi bile güvenlik konularında diyaloğu artırma işareti veriyor" diye konuşuyor. 

 

Yeşil Bölge'nin hemen içindeki İngiltere Büyükelçiliği diğer bazı misyonlardan daha büyük, ancak diğer bazı birçoğuyla da aynı boyutlarda. Dolayısıyla, bir gösterge olarak alınıyor. 

 

Ve tüm gözler, hem Afganlar hem de yabancılarınki, ülkede hızla değişen güvenlik durumunun üzerinde. 

 

Eski Afgan Savunma Bakan Yardımcısı ve şu anda Kabil'deki Savaş ve Barış Çalışmaları Enstitüsü'nün başı Tamim Asey "Taliban'ın aldığı birçok bölge stratejik anlamda önemsiz yerler, ancak propaganda için önemli" diye konuşuyor. 

 

"Ancak bir sonraki savaş şehirler için verilecek" diye de ekliyor. 

 

Neler olduğuna dair anlatımın en az yaşananlar kadar önemli olduğu bir çatışmada, diplomatik temsilciler ne kadar zor olsa da, sakin kalıp, işlerine devam etmeye çalışıyorlar. 

 

6 Temmuz 2021 

 

https://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-57733046

 

 


 

 

Afganistan: Yabancı askerlerin çekilmesi El Kaide ve IŞİD’i güçlendirir mi? 

 

Frank Gardner

BBC Güvenlik Muhabiri

 

Batılı orduların çekilmeye başlamasının ardından 

yerel milisler Afgan kolluk kuvvetlerine destek veriyor 

 

Batılı istihbarat örgütlerinin yöneticileri endişeli. Ve bunun için sağlam nedenleri var. 

 

ABD Başkanı Joe Biden'ın emriyle yabancı askerlerin Afganistan'dan hızla çekilmeye başlaması Taliban'ı güçlendiriyor. 

 

Son günlerde art arda çok sayıda ilçeyi ele geçirdiler. Karşılarındaki moralsiz Afgan ordusu ise sıklıkla teslim oluyor veya kaçıyor. 

 

Bazı uzmanlar uluslararası terörizm tehdidinin geri döndüğünü söylüyor. 

 

BBC'ye konuşan güvenlik ve terörizm analisti Dr. Sajjan Gohel "Biden'ın Afganistan'dan çekilme kararı Taliban'ın iktidarı ele geçirmesini ve El Kaide'nin tekrar küresel saldırılar düzenleyebilecek seviyede ağını geliştirmesini kaçınılmaz kılar" diyor.

 

Örgütler için fırsat

 

Bu, senaryolar arasında karamsar olanı. Ama kesin olan iki şey var: 

 

Birincisi, Afganistan'ı 1996'dan 2001'e kadar baskıcı bir şekilde yöneten Taliban bir şekilde geri dönecek. 

 

Taliban şimdilik başkent Kabil'i zor kullanarak ele geçirmek gibi bir hedeflerinin olmadığını söylüyor. Fakat ülkenin büyük kısmında baskın güç halindeler ve Afganistan'ı İslami bir emirliğe dönüştürme hedeflerinden vazgeçmiş değiller. 

 

İkincisi, El Kaide ve rakibi IŞİD Horasan Vilayeti örgütü Batılı askerlerin Afganistan'dan çekilmesinden faydalanmaya çalışacak. 

 

Bu iki örgüt de halihazırda Afganistan'da. Ülkenin dağlık yapısı, uluslararası toplum tarafından terör grupları olarak değerlendirilen yapıların saklanacağı izole alanlar yaratıyor. 

 

Fakat bugüne kadar Afgan istihbarat servisi NDS, ABD ve diğer ülkelerin özel birliklerinin de yardımıyla bu tehdidi kısmen kontrol altında tutmayı başarmıştı. 

 

Afgan hükümeti ABD'nin askeri desteği olmadan Taliban'la başa çıkamayabilir

 

Saldırılar ve bombalamalar tamamen sonlanmasa da çok sayıda saldırı planı muhbirlerden gelen bilgiler ve telefon dinlemeleriyle engelleniyordu. 

 

Afganistan'da askeri üsleri olan yabancı ülkeler, talep üzerine dakikalar içinde özel operasyonlar yapabiliyor, gece yarısı helikopterden inen askerler düşmanlarını hazırlıksız yakalıyordu. 

 

Bundan sonra bu mümkün olmayacak.

 

Büyüyen tehdit ve ikilem

 

Taliban 11 Eylül'den itibaren tüm yabancı askerlerin çekilmesi gerektiğini, aksinin Doha'da yapılan anlaşmanın ihlali olacağını söyledi. Buna Kabil'deki havalimanı ve ABD Büyükelçiliği'ni koruyan askerler de dahil. 

 

Taliban geride kalan yabancı askerlere saldıracağını açıklasa da İngiltere Başbakanı Boris Johnson, orduyla birlikte İngiltere'nin çekilirken geride ne kadar asker bırakması gerektiğini görüşüyor. 

 

İngiliz dış istihbarat örgütü MI6'in eski yöneticisi Sir Alex Young ise "Batı Afganistan'dan çekilirse Britanya'ya yönelik saldırı riski artar" diyor. 

 

Ortada bir ikilem var: 

 

İngiltere tam olarak çekilmeyip bir grup özel birliği geride bırakırsa, ABD'nin üslerinin kapanmasıyla birlikte destek alamayacak bu birlikler Taliban için birer hedef haline gelecek. 

 

Taliban'ın talep ettiği gibi tüm birlikler çekilirse de bu sefer bir terör faaliyetine dair istihbarat alındığında Batılı ülkeler yeterince hızlı harekete geçemeyecek.

 

Taliban - El Kaide bağı

 

Peki Taliban ile El Kaide arasındaki ilişki nasıl? 

 

Taliban'ın bir şekilde iktidarın parçası haline gelmesi El Kaide üslerinin ve eğitim kamplarının da geri döneceği anlamına mı geliyor? 

 

Batı'daki istihbarat örgütlerinin liderleri birkaç yıllardır bu sorunun yanıtını endişe içinde düşünüyor. 

 

ABD 2001'deki işgali bunlardan kurtarmak için başlatmıştı. 

 

2008'de ve bu yıl İngiliz yetkililerin kamuya açık alanlarda unuttukları gizli belgelerde gördüğümüze göre İngiltere bu iki örgütün ilişkisinden son derece endişeli. 

 

Yıllardır bölgedeki radikal gruplar üzerine çalışmalar yürüten Asya Pasifik Vakfı'ndan Dr. Gohel'e göre iki örgütü birbirinden ayırmak mümkün değil: 

 

"Taliban liderliği bunun için samimi bir şekilde uğraşsa bile El Kaide ile bağlarının sonlanması mümkün değil. Çünkü kültürel, ailesel ve siyasal bağları var."

 

Kötüye işaret

 

El Kaide lideri Usame bin Ladin örgütünün faaliyetlerini 1996'da Sudan'dan Afganistan'a taşıdıktan sonra Taliban onun barınmasına olanak sağladı. 

 

Taliban hükümetini tanıyan üç ülkeden biri olan Suudi Arabistan, istihbarat örgütünün başındaki Prens Türki el Faysal'ı Afganistan'a göndererek, bin Ladin'i iade etmeleri için Taliban'ı ikna etmeye çalıştı. 

 

Taliban bunu reddetti ve bunun ardından 11 Eylül saldırıları Afganistan'daki El Kaide üssünden planlandı. 

 

Usame bin Ladin 

İngiltere Genelkurmay Başkanı General Sir Nick Carter ise Taliban liderliğinin geçmiş hatalarından ders almış olabileceğini düşünüyor. 

 

Carter'a göre Taliban bir şekilde iktidarın parçası olacak veya iktidarı ele geçirecekse, bu sefer uluslararası toplumdan dışlanmak istemeyecektir. 

 

Esas zorluk, bunu başarmak için ellerinde pek de imkan olmaması. Taliban'ın daha mahir liderleri, özellikle de barış müzakereleri sırasında Doha'daki klimalı alışveriş merkezlerinde iyi bir yaşamın tadına varan yöneticileri uluslararası alanda kabul görmek için El Kaide ile tüm ilişkileri kesmeyi isteyebilir. 

 

Fakat Afganistan gibi geniş ve devletin yönetim imkanlarının son derece kısıtlı olduğu bir ülkede, gelecekteki bir Taliban hükümeti El Kaide'yi engellemeyi hedeflese bile uzak köyler ve kuytu vadilerdeki El Kaide hücrelerini tespit edemeyebilir. 

 

Sonuç olarak El Kaide de IŞİD de büyümek için kaotik ve istikrarsız ortamlara ihtiyaç duyuyor. 

 

Afganistan'dan gelen son haberler, bu ihtiyacın karşılanmak üzere olduğu yönünde. 

 

8 Temmuz 2021

 

https://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-57750522

 

 

 

Afganistan'daki Kabil Havalimanı neden önemli, Türkiye'nin önerisi ne anlama geliyor?



Türkiye ile ABD ilişkilerinde son dönemde öne çıkan konular arasında NATO güçlerinin çekilmesi sonrası Afganistan'ın başkenti Kabil'deki havalimanının güvenliği ön plana çıkıyor. 

 

Bu konu, geçen hafta yapılan NATO Zirvesi ve Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile ABD Başkanı Joe Biden arasındaki görüşmede de ele alındı. 

 

Türkiye, NATO güçlerinin çekilmesinin ardından Kabil'deki Hamid Karzai Uluslararası Havalimanı'nın güvenliğini üstlenmeye devam etme teklifinde bulundu. 

 

Taraflar, konuyla ilgili görüşmelerin devam ettiğini söylüyor. Konuyla ilgili olarak geçen hafta, ABD'den Türkiye'ye teknik bir heyet giderek, temaslarda bulundu. 

 

Savunma Bakanı Hulusi Akar, "Temaslar sürecek. Görüşmelerden çıkacak sonucu Cumhurbaşkanımızın başkanlığında ele alacağız, onayını müteakip planımızı gerçekleştireceğiz" dedi. 

 

ABD basınında bu hafta yer alan haberlerde, geri çekilmenin ardından havalimanının güvenliğinin sağlanmasına destek olmak üzere ABD'nin bazı ağır silahlar tedarik edeceği ve asker konuşlandırılacağı belirtildi. 

 

Afganistan'daki havalimanı neden önemli?

 

ABD ve NATO müttefikleri, yaklaşık 20 yıldır Afganistan'da asker bulunduruyor. 

 

Biden, 1 Mayıs'ta başlayan geri çekilmenin New York'taki Dünya Ticaret Merkezi binaları ve Washington'daki Pentagon'a uçaklarla düzenlenen saldırıların 20'nci yılı olan 11 Eylül 2021'de tamamlanmasını hedefliyor.

 

ABD, 2001 yılında yaklaşık 3 bin kişinin hayatını kaybettiği saldırılardan El Kaide örgütü ve lideri Usame bin Ladin'i sorumlu tutmuş ve bin Ladin'in burada koruma altında olduğu gerekçesiyle Afganistan'a önce hava, sonra kara operasyonu başlatmıştı. 

 

Aradan geçen 20 yılın ardından çekilmenin başladığı bu dönemde en önemli gündem maddesini başta Kabil olmak üzere Afganistan'daki kritik noktaların güvenliği oluşturuyor. Zira Afganistan'da halen Taliban etkili bir güç. 

 

Taliban kısa süre içinde başkent Kabil'i bırakarak dağlara çekilse de, hiçbir zaman tam olarak bitirilemedi ve zamanla yeniden güç kazandı. 

 

Şu ana kadar ülkenin en etkili gücü olan Taliban ile yürütülen barış görüşmelerinden sonuç çıkmadı. Bir başka ifadeyle ABD ve NATO askerleri, Taliban ile bir barış anlaşmasına varılmadan Afganistan'dan çekilmeye hazırlanıyor. Üstelik son dönemde ülkedeki şiddet olaylarında artış görülüyor. Bu da çekilme sonrası güvenlik konusunu daha da önemli bir hale getiriyor. 

 

Dağlık bir bölgede yer alan, deniz ulaşımı olmayan ve karayollarında ciddi bir güvenlik sıkıntısı bulunan Afganistan'ın dış dünyayla bağının kurulabilmesi için bu havalimanı hayati bir role sahip. 

 

Kabil Havalimanı, çekilme sonrası güvenliğin sağlanması konusunda öncelikli yerler arasında yer alıyor. 

 

Bazı ülkeler, Afganistan'daki diplomatik misyonlarını tutmanın ön koşulu olarak havalimanı ve hava taşımacılığının güvenliğini öne sürüyor. 

 

Dahası uluslararası yardım kuruluşları bu ülkeye gerekli insani yardımları bu havalimanını kullanarak ulaştırıyor. 

 

 

Türkiye'nin önerisiyle ilgili neler biliniyor?

 

Türkiye, ABD ve NATO'nun çekilmesinin ardından Afganistan'daki güçlerini tutarak, Kabil'deki havalimanının güvenliğini sağlamaya devam etmeyi önerdi. 

 

Milli Savunma Bakanı Hulusi Akar, 7 Haziran'da Hürriyet gazetesine yaptığı açıklamada, Afganistan konusunda görüşmelerin devam ettiğini ve Türkiye'nin öne sürdüğü şartların sağlanması halinde havalimanının güvenliği için asker tutulmaya devam edilebileceğini söyledi. 

 

Akar, "Bizim şartlara bağlı olarak Afganistan'da kalma niyetimiz var. Şartlarımız nedir? Siyasi, mali ve lojistik destek. Bunlar yapıldığı takdirde biz Hamid Karzai Uluslararası Havalimanı'nda kalabiliriz. Şartlarımızla ilgili cevabı bekliyoruz" dedi. 

 

Halen havalimanının askeri kısmının işletmesinden de Türkiye sorumlu. 

 

Reuters haber ajansına konuşan bir Türk yetkili, uluslararası güçlerin çekilmesinin ardından havalimanının güvenliğinin sağlanması için buradaki Türk askeri sayısının artırılması gerektiğini söyledi. 

 

Türkiye'nin Afganistan'daki uluslararası güç kapsamında yaklaşık 500 askeri bulunuyor. 

 

Bakan Akar, bugün yaptığı açıklamada, "gerekli şartların sağlanması halinde" havalimanın işletmesine devam edileceğini söyledi. 

 

Akar, "Bu konuda görüşmeler devam ediyor. Bu hususu diğer ülkelerle beraber nasıl yapabiliriz konusunu çalışıyoruz. Bu kapsamda ABD teknik heyeti de bugün Bakanlığımıza geldi. Görüşmelerimiz başladı, devam ediyor. Şu an için alınmış bir karar yok. Mevcut personelimizin dışında bölgeye giden personelimiz de bulunmamaktadır" dedi. 

 

Cumhurbaşkanı Erdoğan da 14 Haziran'da Biden ile yaptığı görüşme ve NATO zirvesinin ardından düzenlediği basın toplantısında, Afganistan konusunda bir mutabakat sağlandığını söyledi. 

 

Erdoğan, Türkiye'nin Afganistan'dan çıkmasının istenmemesi halinde ABD'nin hem diplomatik hem de mali konularda vereceği desteğin önemli olduğunu söyledi. 

 

Erdoğan, "Taliban gerçeğini kenara koymak mümkün değil. Bir diğer konu yine Afganistan'da biz Pakistan'ı da Macaristan'ı da yanımıza alma düşüncemizi kendilerine söyledik. Şu an itibariyle bir mutabakat söz konusu. Bir sıkıntı söz konusu değil" dedi. 

 

Türkiye'de ana muhalefetteki Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) ise iktidarı önerisi nedeniyle sert dille eleştirdi. 

 

Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) Dışişleri Komisyonu Üyesi ve CHP Eskişehir Milletvekili Utku Çakırözer, aralarında Avustralya'nın da olduğu bazı ülkelerin güvenlik kaygısıyla Afganistan'daki diplomatik temsilciliklerini kapatmaya hazırlandığını hatırlattı. 

 

Çakırözer, "Herkes ayrılırken Afganistan'da bir tek biz kalacağız. Niçin? ABD'nin yeni yönetimi mutlu olsun, memnun olsun diye! Ülkede kontrolü ele geçiren radikal Taliban kimseyi istemezken, 'Biz kalacağız' diye tutturmak orada görev yapacak binlerce askeri ve sivil unsurlarımızı güvenlik riskine atmak olur" diye konuştu. 

 


ABD ve NATO öneriye nasıl bakıyor? 

 

ABD tarafından gelen açıklamalarda, Türkiye ile bu konuda anlaşıldığı yönünde ifadeler yer alıyor. 

 

Bununla ilgili ilk açıklama ABD Ulusal Güvenlik Danışmanı Jake Sullivan'dan geldi. Sullivan, 18 Haziran'da yaptığı açıklamada, Erdoğan ve Biden'ın, Türkiye'nin Kabil Havaalanı'nın güvenliğinin sağlanmasında önde gelen bir rol oynaması konusunda uzlaştıklarını söyledi. 

 

Sullivan, Erdoğan'ın havaalanının güvenliğini sağlamak için ABD'den belli konularda destek istediğini ve Biden'ın bu desteği taahhüt ettiğini vurguladı. 

 

Pentagon Sözcüsü Kirby de dün yaptığı açıklamada, detaylar üzerindeki çalışmaların sürdüğünü ifade etti. 

 

NATO Genel Sekreteri Jens Soltenberg, 14 Haziran'daki açıklamasında askerlerin geri çekilmesinin ardından Hamid Karzai Havalimanı'nın güvenliğinin nasıl sağlanacağı konusunda bir karar verilmediğini ancak Türkiye'nin bu konudaki müzakerelerde kilit rol oynadığını söyledi. 

 

Haziran ortasındaki NATO Zirvesi'nin ardından yayımlanan ortak sonuç bildirgesinde asker çekilmesinin ardından teşkilatın Afganistan ile ilişkilerinin sona ermeyeceği, aksine "yeni bir sayfa açılacağı" belirtildi. 

 

Bildirgede, "NATO, hem diplomatik hem de uluslararası toplumun varlığının devamı ve Afganistan'ın dünyayla bağlantısının önemi nedeniyle Hamid Karzai Uluslararası Havalimanı'nın faaliyetlerine devam etmesini sağlamak adına geçiş döneminde finansman desteği verecek. Ayrıca Afganistan konusunda ilgili uluslararası ve bölgesel ortaklarla da müzakereler sürecek" denildi. 

 

ABD basını ise Türkiye'nin "kabul edilmesi güç" bazı koşullar öne sürdüğünü iddia etti. 

 

Geçen hafta içerisinde konuyla ilgili görüşmelerin detaylarına ilişkin bir haber yayımlayan Wall Street Journal (WSJ) gazetesi, Türkiye'nin Hamid Karzai Havalimanı'nın güvenliğinden sorumlu olmaya devam etmesi karşılığında başta S-400 füze savunma sistemi olmak üzere bazı konularda tavizler istediğini yazdı. 

 

Gazetenin görüşmelere yakın kaynaklara dayandırdığı haberinde, Türkiye'nin ABD'den S-400 füze savunma sistemini elinde tutma ve kullanmasına olanak tanıyacak bir anlaşmayı kabul etmesi koşulunu öne sürdüğü belirtildi. 

 

Gazete, Türkiye'nin öne sürdüğü koşulların kabul edilmemesi halinde havalimanından ve Afganistan'dan askerlerini çekme tehdidinde bulunduğunu ve bunun da ABD'nin çekilme planı açısından kilit bir önem taşıdığını yazdı. 

 

 

Taliban gelişmelere ne tepki verdi? 

 

Afganistan'da şu andaki en etkili güç olarak gösterilen Taliban ise Türkiye'nin önerisine karşı çıktı ve tüm yabancı askerlerin çekilmesi çağrısını yineledi. 

 

Reuters'a konuşan Taliban'ın Doha'daki Sözcüsü Suheyl Şahin, Türk askerlerinin çekilmesi gerektiğini söyledi. 

 

Şahin, "Türkiye son 20 yılda NATO güçlerinin bir parçasıydı, bu nedenle ABD'yle 29 Şubat 2020'de imzaladığımız anlaşma uyarınca çekilmeliler… Diğer taraftan Türkiye büyük bir İslam ülkesi. Afganistan'la tarihi bağları var. Gelecekte yeni bir İslami hükümet kurulduğunda onlarla yakın ve iyi ilişkiler içinde olmayı umuyoruz" diye konuştu. 

 

Reuters ise Taliban'ın Türkiye'nin önerisini reddetmesinin, topyekun bir savaşın Kabil'i tehdit etmesi durumunda Kabil'de misyonları bulunan ülkelerin ve örgütlerin personellerini nasıl güvenli bir şekilde tahliye edebilecekleri konusunda ciddi soru işaretleri yarattığı yorumunu yaptı. 

 

15 Haziran 2021 

 

Güncelleme, 2 Temmuz 2021 

 

https://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-57471465

 

 

 

 

https://sinifsiztoplumplatformu.blogspot.com

https://cahit-celik.blogspot.com

S-400 krizi bitmedi

Türk askerine Afganistan görevi yazıldı 

 

NATO zirvesiyle Ankara-Washington hattında Afganistan mutabakatı sağlandı. S-400 krizine çözüm arayışını sürdürme kararı alan tarafların ikili ilişkileri tamirini de “zamana yaydıkları” belirtiliyor.  

 


Türkiye’nin Batı ile ilişkilerine yeni bir yön vermesi beklenen NATO zirvesi, Ankara’nın Afganistan’daki Kabil Havalimanı’nın işletmesini ve güvenliğini sağlamaya dönük mayıs başında ittifaka ilettiği teklifine yeşil ışık yakılmasıyla sonuçlandı. 

 

79 maddelik zirve bildirisini açıklayan NATO Genel Sekreteri Jens Stoltenberg, ittifak üyelerinin Amerikan güçlerinin Afganistan’dan çekilmesinden sonra Kabil Havalimanı’nın kim tarafından korunacağı konusunda bir karar veremediklerini belirtti. Ancak Stoltenberg'in sözlerinin devamında, NATO’nun geçiş döneminde Hamid Karzai Havalimanı’na fon sağlama sözüne bağlı olduğunu ve Türkiye’nin de burada kilit rol oynayacağını vurgulamasının ardından dikkatler Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile Amerika Birleşik Devletleri (ABD) Başkanı Joe Biden arasındaki görüşmeye çevrildi. 

 

Cumhurbaşkanı Erdoğan’nın Biden’la yaptığı 50 dakikalık görüşme sonrasında ise Ankara’nın, NATO ittifakının başını çeken Amerika ile Afganistan konusunda  mutabakata vardığı ortaya çıktı. Erdoğan, görüşme sonrası "Afganistan’dan çıkmamız istenmiyorsa, özellikle belirli bir desteğin verilmesi isteniyorsa, Amerika’nın vereceği destek önem arz ediyor. Afganistan’da Pakistan’ı da, Macaristan’ı da yanımıza alabiliriz. Şu an itibariyle bir mutabakat söz konusu. Bir sıkıntı söz konusu değil" ifadelerini kullandı. 

 

Peki bu ne anlama geliyor? Ankara’nın Kabil Havalimanı’nın işletmesini sağlama ve güvenliğini koruma konusunda Washington yönetimiyle anlaştığına dikkat çeken uzmanlar, Türk askerine Afganisan’da yeni bir misyon yükleneceğine vurgu yapıyor. 

 

Türkiye’nin NATO daimi temsilciliği görevinde de bulunmuş olan emekli büyükelçi Fatih Ceylan DW Türkçe'ye, “NATO zirvesi bildirgesinden ve Erdoğan’ın açıklamalarından anlıyoruz ki; NATO kuvvetleri Afganistan’dan çıkacak. Kabil Havalimanı’nın bakım ve işletilmesi konusunu NATO çatısı altında düşünmek mümkün değil. Türkiye’ye fon sağlanacak, lojistik destek verilecek. Türk askerinin orada yapacağı görevi NATO’yla ilintili bir görev olarak düşünmemek lazım. Türkiye’nin Afganistan’la imzalayacağı ikili bir anlaşma çerçevesinde askerin oradaki varlığına meşru bir zemin yaratılabilir” değerlendirmesinde bulundu. 


Cumhurbaşkanı Erdoğan ve NATO Genel Sekreteri Stoltenberg 

Afganistan'da NATO bünyesindeki kararlı destek misyonuna bağlı tüm askerlerin çekileceğinin altını çizen Ceylan, Türkiye’nin bu misyondaki askerlerinin çekileceğini, yeni bir görev gücü olarak oluşturulacak askerin bölgeye ulaşacağını öngörüyor. 

 

NATO’nun Afganistan’daki en yüksek sivil temsilciliğini de yapmış olan eski dışişleri bakanlarından Hikmet Çetin de Türkiye için "çok zorlu" bir görevin başlayacağına işaret ediyor. Kendisinin Afganistan’dan 2006’da ayrıldığını hatırlatan Çetin, “Afganistan’da güvenlik şimdi çok kötü durumda. Taliban ülkenin büyük kısmına hakim. Türkiye, İstanbul konferansına katılmayı reddeden Taliban’la nasıl diyalog kuracağını iyi ölçüp, biçmeli. Bütün yabancı güçlerin ülkeden çıkmasını isteyen Taliban ile şimdi iş yapmaya kalkışmak büyük riskleri de beraberinde getirecek ama Ankara çok planlı, programlı hareket ederse bu riskleri azaltabilir” diyor. 

 

Türkiye’nin eski Washington büyükelçilerinden Namık Tan da bu konuda DW Türkçe’ye, “Amaç belli ki Türkiye’yi NATO’da tutmak. Afganistan görevi için bir bütçe ve silah takviyesi olacak. Ama ikili ilişkiler açısından bunun halka yansıyacak bir tarafı yok” yorumunda bulunuyor. 

 

Bitmeyen S-400 sıkıntısı 

 

Hem Cumhurbaşkanı Erdoğan hem de ABD Başkanı Biden, Biden’ın başkanlık dönemindeki ilk yüz yüze görüşmelerinin ardından bu buluşma için “çok verimli, çok yapıcı” nitelemesini kullandı. Görüşme öncesinde herkesin gözü kulağı Türkiye’nin Rusya’dan S-400 füze sistemleri almasından ötürü yaşanan krize bir çözüm bulunup bulunamayacağındaydı. 

 

Cumhurbaşkanı Erdoğan, gazetecilere açıklama yaparken bu konuda ancak kendisine bir soru yöneltilince konuşmayı tercih etti. Erdoğan, “Daha önceki görüşümüz neyse onu ifade ettim. Süreç burada bitmiyor. Savunma ve dışişleri bakanlarımız kendi aralarında görüşsünler dedik, o görüşmelerden sonra bizler de adımlarımızı atalım, böyle bir karara vardık” ifadelerini kullandı. Biden ise, “Ekiplerimiz çalışacak” vurgusunda bulundu. 

 

Emekli Büyükelçi Namık Tan, Amerika ve NATO için Türkiye’nin “sert gücünün önemine” dikkat çekerken, “Türkiye’yi yanlarında tutmak için Afganistan katkısını öne çıkardıklarını görüyoruz. Ankara ile ABD ilişkisinin derinliğine girilmiyor, geçici bir anlaşma yapılıyor. Amaç, Türkiye’yi NATO’nun yanında tutmak. S-400’lerin ne olacağı belli değil ama Amerika bu noktada daha da fazla bir şey yapamıyor. YPG konusunda da Türkiye’ye tatmin edici bir yanıt verilmemiş. Beklentilerimiz açısından bir mesafe alamadığımızı görüyorum” söyleminde bulunuyor.

 

Kabil Hamid Karzai Havalimanı 

Emekli Büyükelçi Fatih Ceylan ise tarafların S-400 krizine çözümü “zamana yaymayı” tercih ettiğine vurgu yapıyor. Türkiye’nin görüşme öncesinde “pozitif gündem” vurgusu yaptığını, Amerika’nın ise sorunları dile getirip sonra da “birlikte çalışmak”tan dem vurduğunu dile getiren Ceylan, “Türkiye'ye Afganistan'da bir rol biçiliyor. S-400'ler konusunda çözüm için yeni bir süreç başlıyor. NATO zirvesi Türkiye’nin Batı’yla ilişkilerinin tamir edilmesi açısından bir vesile oldu. İlişkilerdeki normalleşmeye dönük arayışın bir devamı yaşandı. Bir mucize olmadı ama Türkiye’nin başlatmak istediği pozitif gündem için adım atıldı” yorumu yapıyor.

 

Ekonomi ve Dış Politika Araştırmalar Merkezi (EDAM) Başkanı Sinan Ülgen ise “S-400 meselesi ciddi tıkanıklığa doğru gidiyor. Ben Erdoğan’ın açıklamalarından bir umut işareti alamadım” yorumunda bulundu. Amerika’nın S-400’ler konusunda tutumunun “Aktive edilmesin, çalıştırılmasın” noktasından “Elinizden hemen çıkartın” noktasına ulaştığını hatırlatan Ülgen, tarafların bir formül üzerinde anlaşamamasının ikili iş birliği önünde “ciddi engel” olacağını öngörüyor. 

 

“Hamdolsun” ne demek? 

 

Zirve öncesi Biden’ın mutlaka insan hakları ve demokrasi konusunda Türkiye’ye net mesajlar vereceği yorumları yapılıyordu. Başkan’ın 20 Ocak’ta göreve gelmesinin ardından Washington yönetiminden Ankara’ya “Temel hak ve özgürlüklerde kısıtlayıcı adımlar atılıyor. AİHM kararlarına karşın Selahattin Demirtaş ile Osman Kavala’nın cezaevinde tutulması yanlış” eleştirisi gelmişti. Ancak Erdoğan’ın da, Biden’ın da görüşme sonrası bu konuda doğrudan açıklama yapmaması dikkat çekti. 

 

Erdoğan, gazetecilerin sorusu üzerine, Biden ile görüşmesinde, Biden’ın 1915 olaylarını soykırım olarak nitelemesinin görüşmede konuşulmadığını, “Hamdolsun hiç gündeme gelmedi” sözleriyle açıkladı. 

 

“Onun sözlerini asıl Türkiye’nin gündem yapması ve itirazını dile getirmesi gerekmez miydi?” diyerek tepkisini dile getiren Ülgen sözlerini, “Çok ciddi ve sıkıntılı bir durum var ortada. Türkiye’nin soykırım tepkisinin ortaya konulmamış olması bugüne kadar soykırım iddiaları karşısında yürütülen tüm diplomatik ve sivil girişimlerin bir kenara atılmasıdır. Umalım ki, Türkiye bir şekilde itirazını Amerikan heyetine iletmiş olsun. Yoksa, soykırım iddiaları konusunda başka ülkeleri de cesaretlendirmiş oluruz” ifadeleri ile tamamladı. 

 

Hilal Köylü / Ankara

© Deutsche Welle Türkçe

 

https://www.dw.com/tr/s-400-krizi-bitmedi-türk-askerine-afganistan-görevi-yazıldı/a-57894206

 

 

 

 

https://sinifsiztoplumplatformu.blogspot.com
https://cahit-celik.blogspot.com

ABD, Türkiye'nin üzerini çizdi mi?..

Akdoğan Özkan

 

Bundan yaklaşık 63 yıl önce yaşanmış bir ABD ziyaretinin çok özel ayrıntıları “üzerini çizme” vakasının göstergelerini ve sonuçlarını daha iyi anlamamızı sağlıyor 

 

Bugünlerde hariciyecilerden gazetecilere, devlet adamlarından siyaset ehline, ticaret erbabından sokaktaki insana giderek daha sık sorulan ve cevabını elbette herkesin merak ettiği bir soru var: 

 

“- ABD yönetimi, Türkiye'nin, daha doğru bir ifadeyle Ankara hükümetinin üzerini çizdi mi?” 

 

Sorunun sorulma nedeni, tahmin edileceği üzere, iki ülke arasında Obama döneminde gerilemeye başlayan ikili ilişkilerin, Biden döneminde iyiden iyiye kopacakmış gibi bir görüntü çiziyor olması. 

 

Nitekim son ayların bu anlamda hızlı bir seyre sebep olduğunu görüyoruz: Hatırlayanlar olacaktır, Rahip Andrew Brunson krizi sırasında (2018) ABD'nin geçici olarak yaptırım uygulama kararı aldığı İçişleri Bakanı Süleyman Soylu, geçen Şubat ayında ABD’yi (ve “işbirlikçisi” Birleşik Arap Emirlikleri’ni) açık bir şekilde 15 Temmuz (2016) darbe girişiminin arkasında olmakla suçlamıştı. İkili ilişkilerdeki gerilme devlet adamları arasındaki söz düellosuyla sınırlı kalmadı. T.C. İçişleri Bakanlığı’nın geçen zaman içinde ABD ile güvenlik alanındaki işbirliği çalışmalarını tedrici bir biçimde sonlandırdığını öğrendik. Nisan ayında ise Ankara Washington’dan Ocak ayından bu yana beklediği beklediği telefonu aldı. Gelgelelim ABD Başkanı Biden, “1915 Ermeni Soykırımını tanıyacağını” haber vermek için arıyordu. Derken, Dışişleri Bakanı Antony Blinken, Türkiye’nin satın aldığı Rus yapımı S-400 savunma sistemlerinin ABD’nin güvenliğini riske attığını söyleyerek Ankara’nın Rus savunma sistemlerinden kaçınmasını istedi. Mayıs ayında ise ABD Dışişleri Bakanlığı, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın İsrail konusunda yaptığı açıklamaları şiddetle kınayan  bir açıklama yayınladı. 

 

Bu arada, Sedat Peker ’in daha ziyade Süleyman Soylu’yu hedef aldığı anlaşılan videoları ABD’nin bölgedeki en sadık müttefiki olan Birleşik Arap Emirlikleri’nde (Dubai) ciddi bir güvenlik koruması altında çekildiği için, olayın arkasında bir şekilde Washington’un olduğunu düşününler de var. 

 

Uluslararası ilişkiler, elbette mutlak ve değişmez tabiatta değillerdir, o nedenle bu konularda iyi/kötü, ak/kara, dost/düşman gibi kavram çiftleriyle keskin tanımlamalar üretmek büyük ölçüde yanıltıcı olur. Hele Türkiye ile ABD gibi hâlâ aynı ittifak sisteminin mensubu olan ülkeler için değerlendirme yaparken menfaatlere çok yönlü bakmadan keskin ve kestirme ifadelerden kaçınmakta yarar var. 

 

Bir “üzerini çizme” vakası: 1959 

 

Lakin, bu sorunun ilk kez bugün sorulmadığını, geçmişte de birkaç kez dile getirildiğini unutmayalım. Hatta biraz ileri giderek şöyle söyleyelim: İki ülke arasında bundan yaklaşık 63 yıl önce yaşanmış bir “üzerini çizme” vakasını geniş kamuoyu tarafından pek de bilinmeyen “çok özel” ayrıntılarıyla birlikte aktarırsak, belki bu sorunun bugünkü cevabını vermeye çalışırken bize bir yardımı olabilir.

 

“Üzerini çizme vakası” ile kastımız, 1959 yılında dönemin Başbakanı Adnan Menderes’in zor durumdaki Türkiye ekonomisinin toparlanabilmesi için “yardım peşinde” yaptığı ünlü ABD ziyareti. 

 

Vakayı özel kılan, NATO dışında aralarında 1979 yılına kadar CENTO sıvası da bulunan ABD ile Türkiye arasındaki ilişkilerin kimi utandırıcı boyutlarının da bu aynı zamanda Menderes'in son önemli yurtdışı gezisi sırasında ortaya dökülmesi.

 

Vakanın aktarıcısı, dönemin muhalif gazetelerinden Vatan’ın o tarihte 29 yaşında olan başarılı muhabiri Orhan Karaveli.

 

Ziyaret 1959 yılı Ekim ayında gerçekleşir. Başbakan Menderes, beraberinde Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu ve Maliye Bakanı Hasan Polatkan ve de Genelkurmay Başkanı Rüştü Erdelhun ile birlikte 7-9 Ekim 1959 tarihinde yapılması planlanan CENTO Yedinci Bakanlar Konseyi Toplantısı’na katılmak üzere Ekim ayında ABD’ye giderler. CENTO toplantısı aslında bakanlar düzeyinde bir toplantıdır. Hatta mevcut ABD elçileri düzeyinde katılımının da yeterli olacağı söylenmektedir. Ancak Başbakan Menderes, ABD Başkanı Dwight Eisenhower ile Washington’da bir görüşme yapmayı ümit ettiği için seyahate kendisini de Maliye Bakanını da katmıştır. Karaveli’ye göre, gezinin asıl amacı, zor durumdaki Türk ekonomisini düze çıkarmaya dönük olarak için ABD’den 500-600 milyon dolar tutarında bir yardım almaktır. Dışarıdan sermaye ithalini amaçlayan serbestleşme politikaları olumlu sonuçlanmayınca güç durumda kalan Ankara bu amaçla önce Avrupa’nın kapısını çalmış, istediği yanıtı alamayınca da bu sefer ABD’nin kapısını çalmayı hedeflemiştir.(*)

 

Son ziyaretine çıkarken Başbakan Adnan Menderes, Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu, 
Dışişleri Genel sekreteri Melih Esenbel ve Genelkurmay Başkanı Orgeneral Rüştü Erdelhun. 

 

New York’a ‘müttefiksiz’ bir iniş

 

Başkan Dwight Eisenhower, önemli konukları geldiğinde kapılara çıkan, hatta ziyaretçilerini havalimanlarında bile karşılayan bir liderdir. Ancak Orhan Karaveli’nin ilk olarak 2001 yılında yayımlanan “Görgü Tanığı: Bir Gazetecinin Sıradışı Anıları” başlıklı kitabından öğreniyoruz ki, Menderes ve beraberindekilerin uçağı 5 Ekim akşamı New York’a indiğinde, Türk heyetini havalimanında bırakın Eisenhower’ı tek bir Amerikan Dışişleri Bakanlığı mensubu bile karşılamamıştır.

 

Ortalıkta yalnızca Türk elçiliği memurları ile kadınlı erkekli 40-50 kişilik Türk grubu vardır. Başbakan Menderes ile beraberindekileri kalacakları Waldorf Astoria oteline Türk elçiliğinin görevlileri götürür. Orhan Karaveli, otele doğru giderlerken, yolda o tarihlerde ABD’de yaşayan foto muhabiri Güngör Akkan’a, “Yahu, bu ne biçim iş? Amerika, en sadık müttefikinin (!) başbakanını böyle mi karşılayacaktı?” demekte ve “bir şeyler değişiyor, galiba” diye düşünmekten kendini alamamaktadır. 

 

CENTO toplantıları bittikten sonra Başbakan Menderes, bakanlarıyla birlikte 9 Ekim günü Beyaz Saray’a geçtiğinde kendilerini “soğuk bir duş” beklemektedir. Eisenhower, Menderes’i ne kapıda ne içerde karşıladığı gibi, kendisini Beyaz Saray’ın giriş katındaki çalışma odalarından birinde kısa bir süre için adeta lütfen kabul etmiştir. 

 

7 dakika süren görüşme

 

Beyaz Saray’a gelişleriyle birlikte, Türk heyetine bir görevli çalışma odasının bulunduğu koridora kadar eşlik etmiştir. Başbakan kapıyı tıklatmış ve Eisenhower’ın içerden “girin” şeklindeki komutu akabinde içeri girmiştir. Merhum duayen gazeteci Cihat Baban (1911- 1984) “Politika Galerisi” başlığını taşıyan ve siyasette bulundukları yıllardan tanıdığı liderleri anlattığı anı kitabında, bu ziyaretin çok önceden planlanmadığını, Eisenhower’ın aslında o günlerde çiftliğinde olduğunu, ancak Türk tarafının ısrarları nedeniyle Dışişleri Bakanı Herter tarafından çağrılarak helikopterle apar topar Beyaz Saray’a getirildiğini belirtiyordu. Baban, “Bu kabul ancak yedi (7) dakika sürdü. Bu ziyarette ne şampanya ne kahve, hiçbir şey ikram edilmedi, önemli hiçbir şey konuşulmadı” diyordu. 

 

Karaveli’ye göre ise iki devlet adamımız odada ancak 25 dakika kalmışlardı. Odadan çıktıklarında Menderes’in kolunun altında, ABD’den almayı umduğu yardım paketi değil, parlak bir kâğıda sarılmış, imzalı, kocaman bir Eisenhower fotoğrafı vardır. Başbakanın mutsuzluğu odadan çıktığında yüzünden okunmaktadır. Karaveli’ye göre, Menderes’in 500-600 milyon dolarlık yardım talebini Eisenhower bir iki kelimeyle geçiştirmiş pek oralı olmamıştır. Başbakan konuttan ayrılıp Cadillac’ına binerken, gazeteci Karaveli’ye dönerek, “sadece bir nezaket ziyaretiydi” demekle yetinecektir.

 


Menderes, 500-600 milyon dolar yardım almayı hedeflediği ABD ziyaretini tamamladığında, elinde yalnızca Eisenhower görüşmesinden aldığı imzalı fotoğraf vardır.

 

“Amerikalılar Menderes'i çoktan sildi” 

 

Ertesi günü Menderes, dönemin ABD Dışişleri Bakanı Christian Archibald Herter ile de makamında bir görüşme yapar. Başbakan ABD Dışişleri Bakanını ziyarete gittiğinde, beraberindekilerle birlikte özel kalemde sıradan bir ziyaretçi gibi uzun süre bekletilecektir. Bekleme odasında Başbakanla birlikte 7 kişi bulunmaktadır. Menderes, Zorlu, Polatkan, Washington Büyükelçimiz Suat Hayri Ürgüplü, eski Vatan’cı Basın Yayın Genel Müdürü Altemur Kılıç, Anadolu Ajansı’ndan Faruk Fenik ve Orhan Karaveli. 

 

40 dakika bekletilmenin “tam bir fiyasko” olduğunu düşünen ve bir şeylerin yanlış gittiğini fark eden Karaveli, Büyükelçimiz Ürgüplü’ye dönerek sorar: 

 

“- Neden bekletiliyoruz burada 40 dakikadır? Kalkıp terk edelim adamın makamını da heriflere ders olsun.” 

 

Genç gazetecinin kulağına eğilen Ürgüplü ise şöyle der: 

 

“- Sana bir şey söyleyeceğim ama yazmayacaksın. Şimdilik, off the record, yani. Amerikalılar Menderes'i çoktan sildiler. Gözden çıkardılar onu. Değil 500-600 milyon dolarlık yeni bir yardım paketi, bir dolar bile vermemekte kararlılar. Biz bunu hissettiğimizi kendisine ilettik. Belki o da her şeyin farkında, ama gene de şansını deniyor. Ümidini büsbütün kestiği an Türkiye'nin dış politikasını değiştireceğinden hiç kuşkun olmasın.” 

 

“- Nasıl değiştirecek sizce?”

 

“- Orasını Allah bilir!”

 

Başbakan beraberindeki Zorlu ve Polatkan ile birlikte girdiği ve 15 dakika süren görüşmeden çıktığında keyifsizdir. Ürgüplü’nün “Amerikalılar üzerini çizdi” dediği Menderes, içine düşülen durumu belli etmemeye çalışmaktadır. 

 

Türk heyetine ‘teselli mükâfatı’ 

 

Bu arada, bir gün önceki ziyarette Eisenhower Menderes’e sadece imzalı fotoğrafını vermekle yetinmemiş, Türk Başbakanı’na isterse beraberindeki Türk heyetiyle birlikte Amerika’da uzunca bir geziye çıkabileceğini, bunun için Türk heyetinin emrine bir hafta süreyle özel bir askeri uçak tahsis edebileceğini söylemiştir. Başbakan ve beraberindekilere bir organizasyon eşliğinde ABD gezdirilecek, gittikleri yerlerde isterlerse iş dünyasıyla görüşmeler yapmaları sağlanacaktır. Bu bir anlamda Menderes için “teselli mükafatı” kabilinden bir gezidir. Başbakan teklifi kabul eder ve Washington’da bulunan Türk gazetecileri de tur kapsamındaki programına davet eder. 


Geziye katılan resmi heyette gazeteci olarak Cumhuriyet, Hürriyet, Milliyet gazetelerinin sahipleri Nadir Nadi, Haldun Simavi ve Ercüment Karacan’ın yanı sıra Ahmet Emin Yalman'ın sahibi olduğu Vatan gazetesi muhabiri Orhan Karaveli de vardır. Heyette bir MİT mensubu subay da yer almaktadır. 

 

İlk durak Texaslı petrol zenginlerinin yer aldığı Dallas kenti olur. Buranın tur programına alınmasının bir sebebi de, 31 Ocak 1952 - 19 Haziran 1953 döneminde ABD’nin Türkiye Büyükelçisi olarak görev yapmış, Menderes’i de o yıllardan tanıyan George McGhee’nin burada petrol işine girmiş olmasıdır. O akşam otelden Cadillac arabalar ile alınan heyet McGhee’nin şehrin dışındaki malikânesinde verilen davete geçerler. 

 

Açık büfe yemeklerin servis edildiği ve çok sayıda hoş, orta yaşlı hanımın da davetliler arasında bulunduğu akşam birdenbire harika Türkçesiyle herkesi şaşırtacak, şirin bir kız belirir. Bu kız, 1931-1944 arasında Bükreş Büyükelçisi olarak görev yapan Hamdullah Suphi Tanrıöver’in Romanya’dan Türkiye’ye getirdiği küçük bir Gagavuz kızı olan Oya Hanım’dır. 

 

Türkiye Cumhuriyeti devletini 13 yılı aşkın bir süre temsil ettiği Romanya’dan 1944 yılı Aralık ayında yurda dönen Hamdullah Suphi Tanrıöver, bu ülkede görev yaptığı dönemde Gagavuz kasaba ve köylerini dolaşarak, bu bölgede Türkçe eğitim yapan 26 okul açtırmıştır. Tanrıöven bununla da yetinmemiş, bazı Gagavuz kız ve erkek çocuklarını oralardan Türkiye’ye getirterek ilk, orta ve yüksek okullara yerleştirip okumalarını sağlamıştır. Bu kızlardan biri olan Oya Hanım, McGhee’nin Türkiye’de görev yaptığı yıllarda çocuklarına dadılık yapmıştır. Kızı seven aile, görevleri tamamlandığında onu beraberlerinde ABD’ye getirmişlerdir. Orhan Karaveli, kızı Hamdullah Suphi’nin (1961 yılında amansız bir hastalıktan hayatını kaybedecek olan) oğlu Özkul Tanrıöver’e bir zamanlar âşık olduğunu dahi bilecek denli tanımaktadır. Türkçe konuşmayı da özleyen Oya Hanım o gün davetteki Türk konuklarla özel olarak ilgilenir. 

 

Gece otelde kapı çalınır 

 

Aslında Karaveli ABD ziyaretinin bu bölümlerine ve turun Dallas durağındaki davete ilişkin ayrıntılara kitabında yer vermiş değil. Ben Orhan Karaveli’nin bu davetle ilgili olarak aşağıda aktaracağım anılarını 2010 yılı Mayıs ayında HaberTürk kanalında katıldığı ve Fatih Altaylı ile Murat Bardakçı’nın birlikte bir dönem konuklarını ağırlayıp sorular sorduğu “Teke Tek Özel” programında dinleme fırsatı buldum. 

 

Duayen gazetecimizin o akşam konuk olduğu programda aktardıklarına bakılırsa, Türk heyeti McGhee’nin davetinin sona ermesiyle birlikte, konakladıkları Dallas Sheraton otelindeki odalarına geçerler. Gece bir vakitte Karaveli’nin odasının kapısı çalınır. Oya Hanım, her nasılsa gecenin o vaktinde Orhan Karaveli ile “sohbet etmek istemiş” ve arabasına atladığı gibi otele gelmiştir. İkili bir süre muhabbet ettikten sonra kız otelden ayrılır. Sabah otelin restoranına inen Karaveli, kahvaltı sofrasında Başbakanın hatırını sorar. Menderes, gülümseyen bir ifadeyle, “İyiyim ama öğrendiğime göre sen benden daha iyiymişsin” der. Karaveli ilk bakışta pek anlam da veremediği bu imalı cümleyi yanıtsız bırakır. 

 

Genç gazeteci daha sonra heyette MİT adına bulunan (binbaşı) subaya, başbakanın sözlerini aktardığında, binbaşı, “Sen gece olanları bilmiyor musun, yoksa?” diye sorar ve anlatmaya başlar: 

 

“- Akşam kız senin odana girdiğinde bir anda ortalıkta Amerikalı goriller belirdi.”

 

Türkiye’nin zirvesini 1 hafta dinliyorlar 

 

O gece odasının dışında olup bitenleri binbaşıdan öğrenen Karaveli öğrendiklerini şöyle anlatıyor: 

 

“- Menderes koruma kullanmıyordu. Başbakanın kafilesinden birinin odasına bir gece bir kadın giriyor. Goriller hemen koridorda beliriyorlar. Ve benim odamı dinlemek istiyorlar. Yanımdaki odada kim yatıyor, biliyor musunuz? Genelkurmay Başkanı Rüştü Erdelhun. Ona ‘Beyefendi size bir süit oda açalım, lütfen bu odayı boşaltın’ diyorlar. O odaya giriyorlar ve benim odayı dinliyorlar.”

 

Buradan da anlıyoruz ki, Amerikalılar Türkiye’nin zirvesine ABD’de çok memnun kalacakları bir haftalık bir konukseverlik yaşatmışlar, gittikleri yerlerde adam başına neredeyse birer Cadillac düşecek şekilde dolaştırmışlardı belki ama bu süre boyunca Türkiye’nin başbakanını, maliye bakanını, dışişleri bakanını, genelkurmay başkanını gittikleri her yerde istedikleri gibi dinleme imkânını da bulmuşlardı. 

 

NATO’ya üye olabilmek için 1950-1953 arasındaki Kore Savaşı’na, 15 bin civarında asker göndermiş olan ve bu rakamda yüzde 22’lik zayiat oranına ulaşan Menderes, 1959 yılındaki bu ABD ziyareti sırasında gittiği yerlerde yaptığı konuşmalarda, “Birleşik Devletler’in yeryüzündeki en güvenilir ve en sadık müttefiki olduğumuz” tezini bıkıp usanmadan tekrarlamıştır. 

 

Para gelmeyince istikamet Moskova oluyor 

 

Menderes son önemli yurtdışı ziyareti olan bu ABD gezisinden 16 Ekim 1959’da Türkiye’ye döner. Ancak Başbakan “en sadık müttefik” olarak hak ettiğine inandığı cömert parasal desteğe ilişkin hiçbir söz alamamıştır. Başbakan, böyle bir yardımın hiçbir şekilde gerçekleşmeyeceğine 6 Aralık 1959’da Türkiye’ye gelen ve burada şaşalı törenlerle karşılanan Dwight D. Eisenhower’ın ağzından bir kez daha duyunca artık iyice inanır. 

 

Menderes bu son gelişmenin ardından, 1960 Temmuz’unda Sovyetler Birliği’ni ziyaret edeceğini açıklayıverir. Yüksek boyutlara ulaşan dış ticaret açığının artışı ve döviz rezervlerinin tükenmesi nedeniyle hükümet ekonomiyi canlandırmak için Doğu Avrupa ülkeleriyle takas temelinde ticarete girişmek istemektedir. Dünya basını, bu gelişmeyi Batı’dan umudunu kesen Menderes’in Türkiye’yi Doğu Bloku’na yöneltmeye çalışma gayreti olarak yorumlar. 

 

Yoksa, Ürgüplü’nün 10 Ekim 1959 tarihinde Karaveli’ye off the record söylediği, “Menderes ABD’den ümidini büsbütün kestiği an Türkiye’nin dış politikasını değiştireceğinden hiç kuşkun olmasın” sözleri gerçek mi olmaktadır? 

 

Hayır! 

 

Menderes Temmuz’da Moskova’ya gidemeyeceği gibi, mayıs ayı sonları için planladığı üzere Atina’yı bile ziyaret edemeyecektir. Zira, Türkiye, 27 Mayıs 1960 sabahına radyolardan Albay Alparslan Türkeş’in ağzından, “NATO'ya sadığız, CENTO’ya sadığız” cümlelerini duyacağı bir TSK darbesiyle uyanacaktır.

 

-----


(*) 1958 yılına gelindiğinde Türkiye’nin ödeme vadesi gelmiş dış borcu 256 milyon dolar tutuyordu. Ancak Türkiye’nin bu borcu ödeyecek döviz kaynakları yoktu. 1958 yılındaki 55 milyon dolar olan bütçe açığı 1959’da 266 milyon dolara çıkacaktı. Hayat pahalılığı da büyük boyutlara ulaşmıştı. 1958 Ağustosu’nda vadesi gelmiş borçların tutarı 400 milyon dolara tırmanmıştı. Ağırlaşan şartlar altında Türkiye 1958 yılı Ağustos ayında IMF ile bir istikrar programı uygulamayı kabul ederek devalüasyona gitti. 1 dolar 280 kuruştan 900 kuruşa çıkacaktı. Alınan diğer önlemler karşılığında vadesi gelmiş 400 milyon dolarlık borcun ödemesi ertelenirken, OECD’den 359 milyon dolarlık yeni kredi sağlanmıştı. 

 

Bu arada, Alman Mucizesi’nin yaratıcısı olarak bilinen Federal Almanya Başbakan Yardımcısı ve Ekonomi Bakanı Profesör Ludwig Erhard 17-22 Ağustos 1959 tarihlerinde Türkiye’ye gelecektir. Yani Menderes’in ABD ziyaretinden 1-2 ay önce… Türkiye, serbestleşme yolundaki politikalarını memnuniyetle karşılayan Erhard kanalıyla Almanya’dan 500-700 milyon doları tutarında yardım ister. Ancak Erhard’ın sadece 50 milyon DM için onay verdiği söylenmektedir. 1959 yılı aynı zamanda Türkiye’nin Ortak Pazar’a iltihak talebinin de görüşüldüğü bir yıldır. Avrupa İktisadi İşbirliği Teşkilatı Bakanlar Konseyi’nin Türkiye’yi Ortak Pazar üyeliğine “prensip” olarak kabul edeceği açıklanmış olsa da, Ankara, Ortak Pazar’a alınmasıyla ilgili çalışmaların “ağır” yürütülmesinden, istediğini alamamaktan şikâyetçiydi. Buna karşılık ekonomik durumu Türkiye’den daha kötü olan Yunanistan’ın Ortak Pazar’a alınma sürecinde aynı zorlukları yaşamıyor olması Ankara’yı hoşnutsuz kılmaktadır.  

 

Yarım milyar doların üzerinde bir rakama şiddetle ihtiyaç duyan Ankara’nın bu şartlar altında, Başbakan Menderes, Dışişleri Bakanı Zorlu ve Maliye Bakanı Polatkan ile yaptığı ABD çıkartması ve sonrasındaki gelişmeler bu çerçevede de düşünülmelidir.

 

https://t24.com.tr/yazarlar/akdogan-ozkan/abd-turkiye-nin-uzerini-cizdi-mi,31115

 

 

 

 

 

 

https://sinifsiztoplumplatformu.blogspot.com

https://cahit-celik.blogspot.com